Dożynki Gminy Trzebownisko. Chleb, wieńce i przyspiewki wypełniły stadion w Jasionce

Obejrzyj reportaż Halo Rzeszów:

Święto plonów w sercu Jasionki

Niedziela 24 sierpnia w Jasionce upłynęła pod znakiem wdzięczności za urodzaj i radosnego świętowania. Stadion wypełnił się mieszkańcami i gośćmi, a dożynkowe pieśni wprowadziły wszystkich w podniosły nastrój. „I za te plony Bogu i ludziom dziś serdecznie dziękujemy” — rozbrzmiewało, kiedy rozpoczęły się prezentacje wieńców. 

Wójt Gminy Trzebownisko Sławomir Porada akcentował sens spotkania: „Dożynki to czas podsumowań, to czas nade wszystko wdzięczności za dar chleba”. Dziękował też Opatrzności za spokojny rok, który „uchronił naszą gminę od różnego rodzaju kataklizmów”.

Chleb — symbol jedności i pracy rąk

Jedną z najbardziej oczekiwanych chwil było tradycyjne przekazanie bochna przez starościnę dożynek. 

„Chcemy przekazać ten chleb jako symbol zebranych plonów” — powiedziała, podając go wójtowi. 

Obrzęd, choć znany i powtarzany co roku, za każdym razem nabiera aktualnego znaczenia — przypomina, że w bochenku chleba spotyka się trud rolnika, łaska pogody i wspólnotowy gest dzielenia.

 Porada zwracał uwagę, że nowoczesność gminy nie stoi w sprzeczności z pielęgnowaniem korzeni: 

„Jesteśmy gminą innowacyjną i nie wstydzimy się swoich tradycji. Sięgamy do folkloru, do obyczajów związanych z dożynkami i na tym budujemy pomyślność”.

17 wieńców: korony ze zbóż i ziół

Tegoroczne dożynki zachwycały także skalą prezentacji. „Wyjątkowe święto we wspaniałej i gościnnej miejscowości, która zaprosiła aż 17 wieńców dożynkowych” — podkreślała dyrektor Gminnego Centrum Kultury w Trzebownisku, Katarzyna Gargała. 

Zobacz zdjęcia:

Misternie plecione kompozycje można było podziwiać zarówno na stadionie, jak i wcześniej w kościele. Wieniec KGW nr 1 z Jasionki nawiązywał do sierpniowego kultu maryjnego. „To korona Matki Bożej — wykonana ze zbóż, ziół, owoców i kwiatów” — opowiadała Wiesława Guzek, dodając, że w pracę włożyły serce wszystkie członkinie. 

Stobierna przywiozła aż dwa wieńce: „Jeden to tort jubileuszowy ze zbóż i urodzajów z naszej ziemi, drugi przedstawia logo roku jubileuszowego — pielgrzymi nadziei” — wyjaśniał sołtys Michał Lech, nawiązując do gminnej pielgrzymki do Częstochowy.

Od kłosa do wieńca

O żmudnym rzemiośle tworzenia wieńców opowiadała Wanda Surowiec z KGW Tajęcina: „Prace zaczęłyśmy końcem czerwca. Najpierw ścięcie zboża w fazie prawie dojrzałej, potem wiązanie, wicie i na koniec zdobienie kwiatami suchymi i żywymi”.

 „Kwiaty i zioła z łąk — proso czerwone, kminek, mięta — to już na przystrojenie” — dopowiadała Emilia Ożóg z KGW Wólka Podleśna.

„Wróciliśmy do tradycji obśpiewywania i obtańcywania wieńców” — podkreślała Katarzyna Gargała, która zamknęła program widowiskowym konkursem dla sołectw: dojeniem krowy na czas. „Dziesięciu sołtysów, dziesięć miejscowości powalczyło o stołek sołtysa i sołectwa roku 2025” — dodawała.

 A przed gospodyniami i gospodarzami kolejne przystanki dożynkowego kalendarza. „Jeszcze pojedziemy na dożynki diecezjalne w Górnie, a także do Częstochowy” — zapowiadała Magdalena Kluczniak z KGW Nowa Wieś nr 1.

 „Złote kłosy przebogate dziś przybrały piękną szatę… w bochen chleba” — recytowała na koniec Wiesława Guzek, a chór raz jeszcze dziękował „za te plony Bogu i ludziom”.

Folklor, który żyje

Dożynkom towarzyszył program artystyczny, w którym ludowa muzyka i słowo wiązały się w żywą opowieść o wsi. „Popatrzcie na kłosy… przypatrzcie się, ludzie, tej naszej robocie” — śpiewał chór, a Zespół Pieśni i Tańca Żytnioki przygotował barwną scenkę. „Pokazaliśmy codzienne sytuacje z życia dawnej wsi: przygotowanie ziemi, żniwa, co się działo potem ze zbożem, a na koniec zabawę na dożynkach” — relacjonowała Joanna Kloc. 

Nad przyśpiewkami czuwały też panie z KGW Stobierna. „Nasza wspaniała koleżanka Bogumiła Drupka ma talent — co roku przygotowuje nam przyśpiewki i wiersze” — chwaliła Lucyna Kamińska. A kiedy na scenie zabrzmiały strofy: „Złote kłosy przebogate dziś przybrały piękną szatę… w bochen chleba, bo go dzisiaj dużo trzeba”, publiczność odpowiedziała długimi oklaskami.

Rywalizacja sołtysów na wesoło

Organizatorzy postawili też na dobrą zabawę, która połączyła wszystkie sołectwa. „Wróciliśmy do tradycji obśpiewywania i obtańcywania wieńców, bo dożynki gminne to czas radości po ciężkiej pracy. Wszystko to zakończyliśmy wspaniałym konkursem dla sołectw — dojeniem krowy na czas” — mówiła Katarzyna Gargała. 

Na starcie stanęło dziesięciu sołtysów reprezentujących dziesięć miejscowości. W stawce, obok śmiechu i dopingu publiczności, był również prestiż — „stołek sołtysa i sołectwa roku 2025”. Choć zmagania były żartobliwe, emocje okazały się jak najbardziej prawdziwe, a rywalizacja zacieśniła więzi między miejscowościami.

Tradycja i nowoczesność 

Dla gospodarza Jasionki, sołtysa Jacka Szostka, tegoroczna edycja miała szczególny wymiar. „Kultywujemy tę tradycję cały czas, co roku uczestniczymy w dożynkach — a tym bardziej w tym roku świętujemy, bo odbywają się u nas” — podkreślał. 

Wójt Porada, patrząc szerzej, rysował też szansę na przyszłość: gmina Trzebownisko jest dziś „innowacyjna, strategicznie położona i dynamicznie się rozwija”, a w kolejnych latach ma być „wiodąca w powiecie rzeszowskim”. 

Ten rozwój — zaznaczył — wymaga solidnych fundamentów: powrotu do korzeni, do ludowej obyczajowości i folkloru, które integrują nowych i stałych mieszkańców. Jasionka pokazała, że da się połączyć energię nowoczesności z siłą tradycji, a stadion stał się sceną, na której oba te nurty harmonijnie współbrzmią.

Dożynkowy kalendarz jeszcze się nie kończy

Gdy słońce chyliło się ku zachodowi, wciąż jeszcze słychać było śmiech, śpiew i rozmowy o tegorocznych plonach. Przed wieloma kołami i sołectwami kolejne wyzwania i prezentacje — część wieńców wyruszy na diecezjalne świętowanie, inne pojadą do Częstochowy. 

A w pamięci uczestników zostanie obraz wspólnoty: chór dziękujący „Bogu i ludziom”, misternie plecione wieńce, taneczne kręgi i bochen chleba dzielony między wszystkich. 

Dożynki w Jasionce były nie tylko ukoronowaniem sezonu prac, ale i przypomnieniem, że siła gminy rodzi się ze współdziałania — od pierwszego ściętego kłosa po ostatnią, wieczorną przyśpiewkę.